کوچه خالیست و شب به انتها رسیده... منم و خلوت یک پنجره و

 آلبومی لبریز از خاطرات.

نفس عمیقی می کشم... گاهی چه زود دیر می شود.

یه روز میاد که دنبالم بگردی

اونوقت می فهمی که با من چه کردی

یه روز میاد همش با چشم گریون

بپرسی من کجام از این و از اون

حالا ای وای خدا ای وای خدایم

حالا ای وای خدا ای وای خدایم

امون از دست یار بی وفایم

گفتم اسم تو شد ورد زبونم

به خدا تا ابد به پات می مونم

نگو برگرد پیشم که خیلی دیره

من که گفتم دلم داره می میره

حالا ای وای خدا ای وای خدایم

تو آمدی و در دلم امیدها جوانه زد

و دست عشق بر در امیدوار خانه زد

هزار سال مرگبار که با قهر بوده دل

هزار سال هیچ کس دل مرا صدا نزد

میان مشت کال من نوشته بود"عشق نه"

و آسمان هزار بار به عشق تازیانه زد

تو از کدام سرزمین به عشق پا نهاده ای

کدام مهربان چو تو نوایی عاشقانه زد

فکر نمی کنم مرا حتی به یاد داشته باشی. اما من همانم که روزی نامم تکیه کلام تو بود

و جانم بالاترین سوگندت، تک ستاره ی کهکشان آرزوهایت، فرشته کوچک آسمانیت و گل سرسبز باغ زندگی ات.

به یاد می آوری آن روزهای طلایی با هم بودن را ؟

تو سنگ بودی و من شیشه. دو جنس کاملا متفاوت که نیروی عشق در هم آمیخته بودشان و ما با هم بودیم.

غرق در رویاهای هم. بدون مرز و فاصله ای. دو روح در یک قالب.

و سرانجام خزان روزهای عشق ما رسید.

نگاه مهمان ناخوانده ای آتش بر طومار خاطراتمان زد. مرا ذره ذره آب کرد و تو را با خود برد...

ما از جنس هم نبودیم. عاشق هم نبودیم. فقط دروغ می گفتیم اگر نه به این سادگی ها از هم نمی بریدیم.

و حالا مدتهاست که ما یکدیگر را از یاد بردیم و آنقدر فاصله هایمان زیاد شده که حضور تو، فقط مرا می شکند.

روی سکوی کناره پنجره همه شب جای منه ، یک ورق کاغذو یک دونه قلم همیشه یاره منه ،

کاغذهای خط خطی از کنار در باز پنجره می پرن توی کوچه ،

سر حال از اینکه آزاد شدن نمی دونن که اسیر دل سنگ باد شدن.

دیگه بیداری شب عادتمه همدم سکوت تنهایی من تیک تیک ساعتمه .

حالا من موندم و یک دونه ورق که اونم از اسم تو سیاه می شه ،

همه چیم تو زندگی آخرش به پای تو تباه می شه

چشمونم فاصله رو از پنجره دید می زنه ،

دلم اسم تو رو فریاد می زنه.

درهای پنجره رو تا انتها باز می کنم تو خیالم با تو پرواز می کنم .

روزی که آخرین نگاهت را به من هدیه دادی از یاد نمی برم. چشمانم بارانی بود و دلم آشوب.

روزی که تو رفتی، در سراب کویر دلم گم شدم.

شاید نمی دانستی پرنده زخمی روحم پشت میله های قفس عاشقت بوده و راهی برای یافتنت نداشته است.

و هنوز هم گلوی پر از بغض من، بعد از پر کشیدن تو صدایت می زند که شاید باد،

صدایم را به گوشت برساند و تو بشنوی که هنوز دوستت دارم

و تو رفتی و مهر در دلم پوسید. احساس لطیف دود شد وبه هوا رفت. دگر هیچکس و هیچ چیز نتوانست التیام بخش دل دردمندم باشد.

من در غبار بی کسی گم شدم و به مانند مجنون سر در گم ماندم. دلم هوای پر گشودن داشت

و روحم در حسرت یک لحظه پرنده شدن بال بال می زد اما چه کنم که نشد.

حالا هر روز از خود می پرسم برای جه باید بمانم وقتی همه آرزوهایم از بین رفته اند.

من از دنیا هیچ نمی خواهم، فقط می خواهم بدانم چه کسی می تواند پاسخگوی متلاشی شدن رویاهایم باشد.

من پری کوچک غمگینی را

می شناسم که در اقیانوسی مسکن دارد

و دلش را در نی لبک چوبی

می نوازد آرام آرام

پری کوچک غمگینی که شب از یک بوسه می میرد

و سحرگاه از یک بوسه به دنیا خواهد آمد